Actualiteit

Verandert het klimaat?
– Ja, hartstikke. Dat is een hobby van het klimaat. Veranderen deed het altijd al en zal het altijd blijven doen.
Hebben wij invloed op die verandering?
– Veruit de meeste geleerden zeggen van wel.
Wat is het effect van die invloed?
– Daarover is men het veel minder eens. Feitelijk zijn de gevolgen nogal onvoorspelbaar.
Als wij stoppen met het klimaat beïnvloeden, blijft het dan stabiel?
– Vergeet het maar.
Dus het is niet erg als wij fossiele brandstoffen blijven stoken?
– Jawel, heel erg. Want dat levert fijnstof op en daarvan ga je dood. Ook maakt het ons afhankelijk van Poetin en Arabische Engerds.
En wat moeten we verder doen?
– Onze samenleving herinrichten op een manier waarop we ons wapenen tegen onverwachte klimaatveranderingen.
Is dat lastig?
– Minder lastig dan we denken want sinds de Neolithische revolutie zijn we alleen maar weer locatie-onafhankelijker geworden. De moderne technologie geeft ons de laatste stap.

WOII als taboe beschouwen is in Nederland mijns inziens juist weer in opkomst. Vooral vergelijkingen daarmee. Twee dagen voor het minder-minder incident werd een plaatselijke PvdA politicus die Wilders met Hitler vergeleek nog door Spekman en Samsom teruggeroepen, en na dit incident moesten eerst de Duitse, Franse en Amerikaanse kranten bol staan van de verwijzingen naar Goebbels voordat eindelijk het Nederlandse journaille eraan wilde. Zelfs als Wilders de Marokkanen in kampen achter prikkeldraad zet zal volgens mij de vergelijking met de Holocaust hier nog als ‘overtrokken’ worden beschouwd. 

Het veroordelen van verwijzingen door kunstenaars daarnaar past daar natuurlijk wel in. 

Echte taboes moet je natuurlijk ten eerste zoeken op het seksuele vlak (seks met kinderen, met dieren, met bejaarden, met familieleden): wat dat betreft weinig verschuivingen, hoewel seks met seksegenoten wellicht wat minder taboe is en met kinderen weer wat meer. En dan zijn er nog de taboes op doodwensen – na Pim Fortuijn een stuk gevoeliger dan daarvoor (in de jaren 90 zei je nog wel eens over een politicus: Frits Bolkesteijn mogen ze wat mij betreft omleggen – omdat iedereen wel snapte dat dit overdrachtelijk was). En natuurlijk mildere taboes zoals insecten op het menu zetten. 

Nog genoeg taboes over dus.

Mooi rijtje. Maar… Nederland is wel heel wat conservatiever dan in de jaren 70 waarin we opgroeiden. Met name pedoseksualiteit, vroeger als verschijnsel uitgebreid besproken, tegenwoordig is een stichting als Martijn gewoon keihard verboden omdat ze dingen propageren die tegen de ‘moderne waarden’ ingaan, terwijl journalisten die openlijk sympathie (let op: geen vereenzelviging met de standpunten) voor de vereniging uitdrukten met de dood werden bedreigd. Dus wel degelijk taboe in de eerste zin. Maar niet altijd zo geweest.

In zekere zin zijn alle drie je definities wel erg bruikbaar trouwens. We hebben er volgens mij helaas geen verschillende woorden voor, maar nuttig lijken ze me all drie. 

Persoonlijk lijken alle drie de strategieën me geen goede manier om een probleem te behandelen en alle drie de neiging hebben om zaken alleen maar op de spits te drijven, te verergeren, ondergronds te laten gaan etc.

Maar ja, ik ben dan ook opgegroeid in een losgeslagen hippie-tijdperk, klaarblijkelijk. Zelfs de leraren van mijn christelijke basisschool hadden baarden en lang haar en speelden liedjes over vrede op de gitaar…

Daar heb je wel het ultieme bewijs van de dubbele moraal ja. We leven in rare tijden. http://filipdewinter.be/mmm/

 …terwijl onze huidige entertainment industrie vrijwel geheel is opgebouwd uit het verheerlijken van fataal geweld en massamoord… want dat is namelijk wel OK… 

en dan heb ik de hypersexualisering van (semi)kinderlichamen in fashion, hentai, beauty pageants, porno en mainstream film industrie nog niet eens aangestipt…

Emma:

“Dat cliché-uitdrukking ‘hardwerkende’ burgers / Nederlanders / belastingbetalers / vul maar zelf in, begint meerderen de keel uit te hangen.

Bestaan er dan ‘zachtwerkende’ burgers dan?
Figuren die een redelijk tot goed boterham binnenharken, door (bijna) geen flikker te doen?
Echt wel, hoor.
Ik ben ze vaak tegen gekomen, toen ik zelf betaald werkte in verschillende bedrijven.

Het nachtkamermeisje, dat elke avond een paar uurtjes ging dutten in een lege kamer, in de tijd van de baas.
De restaurantkok, in een niet al te drukke restaurant, die bijna elke dag een boek kon lezen in de tijd van de werkgever.
De medewerker van een energiemaatschappij, die elke dag na de lunch, een uur of meer ging dutten in zijn stoel, voeten op het bureau.
(Deze man was zelfs gefilmd en op het internet geplaatst, luid snurkend en met heel toevallig en heel passelijk, het liedje van Hepie en Hepie draaiend op de radio: Ik lag op mijn kussen stil te dromen…)
Hij werd een internet hit.
Maar eigenlijk werkte hij wel ‘harder’ dan zijn collega, die over een korte tijd met de VUT zou gaan. Die gaf zelfs toe dat hij niets deed. Tenminste niets voor de baas. Zijn tijd bracht hij door met pornofilms kijken.
En dan was er het figuur die horecapapieren inhuurde in een goedlopend café, waarvan de baas geen papieren had, en zijn eigen beste klant werd. Elke avond aangeschoten aan tafel met zijn vrienden en voor de rest niets uitvreten.

Zullen we het dan ook niet hebben over bepaalde gasten die een soort stroman functie uitoefenen in een familiebedrijf, of een bedrijf erven, wat volledig door personeel wordt gerund.
En last but not least, de ‘harde’ werkers met een ‘reïntegratiebedrijf’, die anderen onbetaald voor ze aan het werk zetten, premie vangen, ze zelfs bij kennissen inhuren voor een schappelijke prijs, en voor de rest achterover zitten.

Het hebben van een betaalde baan of bedrijf, is helemaal niet synoniem aan ‘hard’ werken.
Het kan wel natuurlijk, maar het hoeft niet.
Vaak zijn degenen die het ‘hardste’ werken, ook degenen die helemaal geen geld voor ontvangen voor hun inspanning.
De huisvrouw met meerdere jonge kinderen bijvoorbeeld.
De mantelzorger van een zwaar ziek iemand.
Of de vrijwilliger die zich met hart en ziel voor zijn gekozen goede doel inzet.”

Bijna iedere Nederlander vindt dat hij hard werkt. Daarom spreekt de term ook zo aan en wordt hij zo graag gebruikt door politici. Overigens denk ik dat het noemen van die beroepen nog wel nuttig is, omdat het echt de beroepen zijn met het hoogste verzuim, en dat zegt toch wat. Het lijkt me dan wel nuttig aan te stippen wie daar niet mee bedoeld worden. Maar inderdaad, het was niet de bedoeling daarmee te zeggen dat een manager niet hard zou werken. Ik heb ook in die scene rondgelopen en weet dat die gasten juist keihard werken en hun hele privé-leven eraan geven (mede vandaar dat ik zelf ook een carrièreswitch heb gemaakt: hard werken, prima, maar dan liever vanuit huis – dat combineert beter met alles).

Overigens werken we in Nederland helemaal niet zo efficiënt als het lijkt. Wij zijn een gratis-overwerk-land. Overwerken zit diep in onze cultuur. Daardoor lijkt het alsof we korter werken, en in de korte tijd meer doen. Maar dat is dus niet zo.